Pożegnanie z aKINO

aKINO - edukacyjny projekt filmowy dla młodych i najmłodszych za nami. Po pięciu miesiącach mierzenia się z takimi tematami jak miłość i tożsamość, przyszedł czas na podsumowanie. A trzeba przyznać, że jest co podsumowywać.

Przez pięć miesięcy (maj - czerwiec, październik - grudzień) na wielkich ekranach w całej Polsce - od sal kinowych w Poznaniu, Warszawie, czy Wrocławiu, po te w Gminnych Ośrodkach Kultury - młodzi widzowie w każdym wieku, i przedszkolnym i prawie dorosłym, mogli oglądać najbardziej wartościowe produkcje z całego świata. Były poruszające „Sekrety wojny”, nagrodzone m.in na 3. Festiwalu Filmowym Kino Dzieci. Była wypatrzona na festiwalu Berlinale „Sonia”, adaptacja książki znanej wszystkim miłośnikom przygód małej Nusi, Piji Lindenbaum. Był też koreański przebój „Jak ukraść psa”, który podbił serca nie tylko aKINOwej publiczności, ale też jurorów niejednego festiwalu. Przedszkolaki pokochały odważną Molly i kibicowały jej wielkiej wyprawie, licealiści wzruszali się na nagrodzonym Oscarem „Mustangu”, a wszyscy przekonaliśmy się, że marzenia nie mają terminu ważności, dzięki grupie roztańczonych dziewięćdziesięciolatków o których opowiada „Operacja hip-hop”.

akino

Każdy jeden, z kilkudziesięciu filmów, które znalazły się w repertuarze aKINA, pomagał w zgłębianiu tematów - haseł przewodnich, na których skupialiśmy się w kolejnych miesiącach. Oprócz tego każdy mógł eksplorować je na własną rękę (lub z pomocą rodziców), podejmując się specjalnie przygotowanych aktywności. Tworzyliśmy audiowizualne autoportrety, próbując rozgryźć, czym właściwie jest tożsamość. Spisywaliśmy architektoniczne manifesty, przy okazji rozmyślań nad kreatywnością i prawem do bycia i czucia się artystą. Wymyślaliśmy sporty, do których nie potrzeba ani boisk, ani specjalistycznego ekwipunku, zajmując się tematem aktywności. I jeszcze nagrywaliśmy chlebowe historie naszych dziadków i babć, zgłębiając historię - i dużą, narodową i mniejszą, naszą własną. Na koniec, próbując sobie poradzić z odpowiedzią na jedno z najtrudniejszych pytań, jakie można sobie zadać - czym jest miłość? - składaliśmy wspólnie dziesiątki serc origami.

Czy udało się zachęcić aKINOwiczów do twórczego i społecznego działania? Te wszystkie nadesłane do nas autoportrety i manifesty, z miłością poskładane serca, zdjęcia narysowanych przez Was ilustracji sportów, o które uzupełniliście nasz „Przewodnik po mikrosportach”. Te wszystkie nakręcone przez Was chlebowe historie. Te wszystkie dzieła,  wskazują na to, że zdecydowanie tak.

Wydaje nam się, że nabraliście apetytu na działanie. Chociaż to już koniec aKINO, mamy nadzieję, że spotkamy się na osiedlowym ogródku sadząc nowe rośliny, przy ścianie z pędzelkiem, którym zamalowywać będziemy mowę nienawiści, a może w kuchni, gdzie będziemy robić kanapkę dla kolegi albo koleżanki, która zawsze zapomina śniadania?

Do zobaczenia!

Dziękujemy naszym partnerom: Państwowemu Muzeum Etnograficznemu w Warszawie, Wydawnictwu Dwie Siostry, Festiwalowi Filmów o Architekturze Betonik, Fundacji Helsińskiej, Ośrodkowi Pogranicze.

Projekt powstał w ramach inicjatyw Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Koordynatorem projektu jest Dział Edukacji Stowarzyszenia Nowe Horyzonty.

Stowarzyszenie Nowe Horyzonty 2010-2015 Regulamin serwisu »